روزي كه از بلاگفا كوچ كردم به اينجا تقريبن مطمئن بودم كه اينجا موندني مي شم هرگز فكر نمي كردم يه روزي حتي اسم اينجارو نتونم تحمل كنم ! شايد اينكه دارم به جايي مي رم كه باز هم پسوند blogspot رو داره كمي غير عادي به نظر بياد. ولي شما هم اگر جاي من بوديد ديگه حاضر به تحمل اينجا نمي شدين.
نه! اصلن موضوع خواننده هاي اينجا نيستن كه اگر بودند آدرس جديد را اينجا نمي گذاشتم. به هر حال خوشحال مي شم كه باز سر بزنيد به من و اگر هم خواستيد لينك رو تغيير بديد. مرا درجايي بخوانيد كه ناميدش:
همه آدمها يكجايي تمام مي شوند برايت! حتي اگر خودشان ندانند يا نخواهند يا اصلن حواسشان نباشد. انگار بايد دستت را بياوري بالا و چشمهايت را بپوشاني درست وقتي كه رنگ رخسارشان، صدايشان، حرفهايشان، آنجور بودنشان، اينجور نبودنشان خبر مي دهد از تمام شدنشان، از آينده ي محتوم و نحسي كه بالاخره يك روز بايد مي آمد، گيرم نروند، نروي، بمانند، بماني.انگار بايد خودت حواست باشد، يك روزي، شبي، بي وقتي خودت آدمها را براي خودت تمام كني يعني بنشيني با خودت دو دوتا چهار تا كني كه وقتش رسيده، كه آن لحظه ي لعنتي كذايي با تمام سنگيني بي خاصيتش فرارسيده كه تمام اميدهايت به فرداها و ذوق كردنها و خوشي ها و خاطرات و هرچه كه بوده گيرم از كودكي ... را بيندازي دور بعد نفس راحتي از سر دلتنگي بكشي. از آن دلتنگيهايي كه ابدي مي شود، سرت را تكان بدهي و بگويي اين هم از اين! اين هم از اين!
پ.ن: اينجا اين روزها آنجوري نيست كه دوست داشتمش انگار در و ديوار اينجا كمر بسته اند به آزار من(با تشكر از شما)، مي دانم كه عوض كردن وبلاگ كار خيلي غير حرفه اييه ولي باور كنيد كه با وجود اين حس بد، ناگزيرم. قطعن در پست بعدي آدرس وبلاگ جديدم را خواهم گذاشت.
يك زماني در خانه ما اگر سفر مي خواستي بروي حداقل از 2 هفته قبل بايد مهربان مي شدي و جواب همه ي درخواست ها را با يك چَشم ِ كوتاه مي دادي ، زير بار هزار جور تعهد و منت مي رفتي، حسن و تقي و نقي وساطتت را مي كردند، سند خانه ي يكي را گرو مي گذاشتي، تازه شايد مي توانستي با يك جمع خانوادگي بروي سفر! ولي از آنجا كه دموكراسي يك پديده ي تدريجي است و هيچ گنجي بي رنج ميسر نشده و احترام به آزادي هاي فردي ديگر دارد جا مي افتد و كلن ما تبحر خاصي داريم در روشن كردن فكر ديگران . اكنون به نقطه اي رسيده ايم كه اول بليط مي گيريم بعد خبر رفتن را مي دهيم(و در اين نشانه ايست براي آنان كه مي انديشند البته).
من در مورد سفر اصولن اراده اي ندارم يكي بگويد جمع كن برويم جزيره ي آدمخوارها 5 دقيقه ي ديگر چمدان به دست دم ِ درم (جمع آشنا باشد البته)! به هر حال من دارم مي روم اين جزيره هه كه 90كيلومتر مساحت دارد و در 18 کيلومتري کرانه جنوبی ايران بين مختصات جغرافيايی 53 درجه و 53 دقيقه تا54 درجه و 4 دقيقه طول شرقي از نصف النهار گرينويچ و 26 درجه و 29دقيقه تا 26 درجه و 35 دقيقه عرض شمالی واقع شده است. كه البته فكر مي كنم شما كيش صدايش مي كنيد.
پ.ن1: همانا ما اساسيترين هدفمان گرفتن حمام آفتاب و مقاديري هم دريابازي در تابستان است، اگر بعد از سقوط ما را از عوامل انقلاب مخملي خواندند كه مي رفتيم آنجا را هم به اغتشاش بكشانيم شما باور نكنيد.
دیدید گاهی یکی را که دوست داریم، دلمان می خواهد یک هو میان حرف هاش، آن جا که با جدیت تمام حرف می زند و دست هایش را تکان می دهد، آن جا که مست و مخمور لمیده و دودها را تماشا می کند، آن جا که غرق شده پشت مانیتور یک چیزی را با دقت می خواند، آن جا که دو لپی دارد غذا می خورد، آن جا که دارد با انگشت های زیبایش، نخ سمج تی شرتش را پاره می کند، آن جا که دارد با یک بچه ی کوچولویی عموبازی یا بابابازی درمی آورد، آن جا که دارد خارت خارت ریش می تراشد، آنجا که عطرش مدام ریه هایمان را پر و خالی می کند، انجا که روی صندلی عقب ماشین نشسته ایم و داریم از پشت ،گردنش را می بینیم و خوشحالیم که در یک فضای بسته با او نفس می کشیم و دلمان می خواهد برویم یکهویی نوازشش کنیم. یکهو انگار تمام بوس های جهان پشت لب هایمان تلنبار می شود. دیدید این حالت را؟ دیدید که انگار کاری ازمان برنمی آید جز این که برویم ناز و نوازشش کنیم. خب اگر تا این جا را بلدید بگذارید یک کمی حالتان را بد کنم. بعضی اوقات آدم در شرایطی نیست که بتواند این ها را بروز بدهد. این جا دارم از معذوریت های اجتماعی حرف می زنم. این جا دارم از آدم هایی حرف می زنم که قرار نیست همدیگر را دوست داشته باشند اما دارند، این جا دارم از آدم هایی حرف می زنم که اگر هم دارند قرار نیست کسی بفهمد. اما خب گاهی حس نوازش کردن یکی آن قدر توی وجود آدم قوی می شود که آدم فکر می کند، به درک. بعد دستی بهش می کشد. آهسته. یواشکی. گاهی خودت را نگه می داری، . باهاش که حرف می زنی سرت را زیادی نزدیک می بری، جوری که بوی موهاش را بشنوی. جوری که ته ریشش کوتاه ترین تماس بشریت را با گونه هات پیدا کند. خب بعد یک آدمی که منم، که آدم تماشا کردنم، می بینم دیگر... مگر فکر کردید نمی بینم؟
بعد گاهی آدم یک ماجرای این جوری می بیند. به خودش می گوید: شششش. هیچی ندیدی. تو هیچی ندیدی. تو یک متوهمی و هیچی ندیدی. بعد دو روز بعدش یک جای دیگری، میان آدم های دیگری نشستی دو تای دیگر می بینی، همان داستان. عین همان داستان. همان نوازش ها، همان خواستن شور انگیز که می بینی چنان می تپد توی وجود آدم ها که صدها بار از خودت می پرسی، این ها بی هم چه طور می خوابند؟ چه طور توی تمام خیابان ها راه می روند بی که شانه به شانه ی هم باشند؟ چه جور بی هم زنده اند؟ چه جور تحمل می کنند که یارو رسمن و شرعن و کوفتن و زهرمارن مال یکی دیگر است؟ چه جور طاقت می آورند که به این طرز زهرماری یکی دیگر تمام شب ها کنار یارو می خوابد و پا می شود و سهمشان از حوزه ی اجتماعی، همان کوتاه ترین نوازش های جهان است. آن هم برای ما. برای همین ما که معاشرتی ترین موجودات جهانیم. که کلی از عشقمان توی اجتماعمان است که فرم می گیرد. قوام پیدا می کند. که سهمشان لابد اگر به روی خودشان آوردند معاشقه های دزدکی ست. حالا کاری به آن هایی ندارم که با تمام قوا شیمی را انکار می کنند و همان جور دور می مانند. که لابد تا یک جایی هم هی به خودشان می گویند خیلی دارد به ما خوش می گذرد که این همه فهیمیم. اما نیستند دیگر. خودشان که می دانند. همانا بهترین راه نجات از وسوسه، تن دادن است. بعد هم تن می دهند، اولش همه چیز خوب است. می بینند که دارند چیزی را می دزدند با ناکسی و باحالی و هیجان انگیزی تمام و به خودشان می گویند، هاها! داریم معاشقه از جهان می دزدیم. ما قهرمانیم. اما خب وقتی حسابی دزدیدی، یک جایی می بینی معاشقه نمی خواهی، می بینی نمی خواهی از همه ی کارها بدزدی برای دزدکی بوسیدنش. می بینی می خواهیش که کنارش کارهای روزمره ت را انجام بدهی. دلت با پیژامه ش را می خواهد، دلت می خواهد برود سر فرصت برای دوتاتان کافی درست کند. که هول نباشید. که زندگی کنید. نه نمی توانی بهانه کنی که حالا دلم می خواهد کنار من نشسته باشی، پس بیا. چون نمی شود. نمی شود. می دانی که نمی شود. خب بعد می بینی که سهمتان می شود همان نفس عمیق تری که می کشی وقتی دوتاتان روی یک مبل نشسته اید و دارید به دیگران لبخند می زنید. می شود این که تویی که همیشه موقع روبوسی هوا را می بوسی، گونه های ته ریش دارش را طولانی تر و سفت تر و دل به کار بده تر می بوسی... می بینی که دستگیرش می کنی که دارد تماشات می کند، سیر... طولانی... نافذ... می بینی که یکی چون منی تماشاتان می کند. جزییات رفتارتان را. تمامش را... و روزها و روزها با خودش فکر می کند چه حيف...
پ.ن: نويسنده رسمن اعلام مي دارد كه اين پست مخاطب خاص نداشته و مسئوليت توهم ِ حاصله متوجه خود شماست.
دیگه دارم یاد می گیرم... "شما" ها رو خیلی به ندرت "تو" می کنم.
به گمانم آدم های این دیار؛ از دور؛ جذاب تر، دوست داشتنی تر و قابل تحمل ترند.
نه رنجشی در میان است، نه تحمیلی، نه توقعی و نه حتی شوق و لذتی!
همین روزهاي ترش و گرم را عشق است...بي هيچ رنجشي، تحميلي،توقعي، شوق و لذتي!
ما ديروز تبليغ نمايشگاه اتومبيلهاي كلاسيك را پشت جلد چلچراغ ديديم ( ما هم كه كشته مرده ي نمايشگاه) گفتيم برويم ببينيم چه خبر است دست يك عدد دخترخاله ي نا آشنا (براي شما البته) را گرفتيم برديم كاخ نياوران كه در آنجا ناگهان چهره هايي ديديم بس آشنا كه از شاخص ترين آنان مي توان به ديگر دختر خاله مان اشاره كرد! حالا جاي اينكه ما شاكي شويم كه چرا دعوتمان نكرده او طلبكارانه مي گويد شما نبايد وقتي برنامه ايي داريد و جايي مي رويد به من هم بگوييد بيايم!!! و اينچنين است كه ما انگشت حيرت مي گزيم از پررويي جماعت!
در زندگي شبهايي هست براي نخوابيدن، ما امشب دلمان عجيب هواي آرزوهايش را كرده، ما دلمان امشب بغض دارد اصلن، ما حالمان رو به راه نيست فريادمي خواهيم، ما امشب به شدت يك شانه مي خواهيم كه پناهي باشد و هر شانه اي نيست، سر انگشتان نوازشگر و هرم نفس ِ پشت گردن و سر گذاشتن روي سينه و شنيدن ضربان قلب و ، داغي ِ لب رو پيشاني و نگاه گرم و نجواي در گوشي مي خواهيم كه از آن هر كسي نيست البته!خدايا ببخش امشب را بر من ببخش.امشب من گقتم شايد حواست به من نيست، گفتم شايد نمي بيني ديگر مرا امشب آسمانت را من تار ديدم بس كه پشت پرده اشك بود مردمكانم، امشب من دلم گريه ي با صدا مي خواست ولي گذاشتم ته دلم تلنبار شود گفتم شايد حرمت اشك نريخته بيشتر باشد نزد تو. خدايا امشب را بر من ببخش!
آقای رئیس جمهور؛
شما خودتان را ناراحت نکنید ، فقط یک هواپیما سقوط کرده !
شما به خودتان زحمت ندهید و پیام تسلیت نفرستید ، فقط صد و شصت نفر آدم مرده اند !
فقط مرده اند ، همین!!!
فکرش را بکنید آنها مرده اند.
خب البته این مهم نیست که آنها مرده اند ، همه یک روز می میرند...
من می میرم ... شما می میرید .... که الهی زودتر... ! ... همه یک روز می میرند!
آقای رئیس جمهور فکرش را بکنید؛ خانواده هایشان چه زجری می کشند ...
بر سر كدام جنازه بايد گريه كنند؟ كدام جنازه ؟
!!!!
آقای رئیس جمهور من گریه کردم ، براي حميدرضا عبدالله زاده نه كه براي گلناز كه قرار بود پاييز بروند سر زندگي شان، من گريه كردم براي مادر حميد كه هيچ كس را خانه اش راه نداد كه باورش نمي شد پسرش پر كشيده من گريه كردم براي شهنام صبوري نه كه براي مادر پيرش كه تنها فرزندش را از دست داده و سرپرستي ندارد.
آقای رئیس جمهور من گریه کردم .... صد و شصت خانواده گريه كرد یک ملت گریه کرد!
اينها مهم نيست.... گلناز ازدواج مي كند شايد اگر خيلي يادش بيايد اسم فرزندش را بگذارد حميد .... مادر شهنام ديگر خيلي پير است آن باقي مانده عمرش راهم صرف دعا براي تنها پسرش كند بهتر است .... وهمه فراموش می کنند ... خانواده هايشان دوباره لباسهاي رنگي مي پوشند و روز از نو روزي از نو!
ولی آقای رئیس جمهور فکرش را بکنید، آنها مرده اند! مرده ...! اند
